Meldemmmnnm bir gün ablamlar çoluk çocuk köye kalmaya gittik. Herkes bebeğini uyuttu beş kız kardeş mutfakta çayımızı içiyoruz. Ablamın 7 aylık kızı uykuda hareket ederken koltuğun arasına kafa üstü düşüp sıkışıyor ve hiç kimsenin bundan haberi olmuyor. O bebek orada kafa üstü boynu kırılacak şekilde kalıyor, çığlık atarak ağlıyor ama koltuğun altından sadece uğultu gibi sessiz çıkıyor çığlıkları. Tesadüfen lavaboya giderken duyuyorum sesini. Zor zahmet çıkarıyoruz mosmor bebeği.. İnanın o yaşadığınız travmatik korkunun acının tarifi yok, hala gözümün önünden gitmiyor, hatırladıkça kulağımda çınlıyor yeğenimin boğuk çığlıkları. . Yeğene karşı hissedilen duygu buysa şimdi evladıma bakıyorum bir anne bin katını yaşamaz mı. Sizin bu acınız dahi merhametinizi gösteriyor. Biz o gün o bebeğin nefes aldığına, Allah’ın onu bize bağışladığına şükrettik. Hala ailecek içimiz yanar, ama Allah korudu şimdi üç yaşında sapasağlam. Elbette gözünüzün önünden gitmeyecek sizde bir anne olduğunz için. Ama lütfen kendinizi ağlayarak üzülerek perişan etmeyin. Allahın izniyle geçecek, sağsalim bebeğinizin nice güzel günlerini, anılarını, emeklediğini anne dediğini gösterecek mevlam size.