BU UZUN VERSİYONU HAPPYMOM İÇİN
😁Merhaba hamile kızkardeşlerim. Öncelikle ben emzirme danışmanı, ebe ya da hemşire değilim sadece. Hamile olup ve bebeğini gerçekten ama gerçekten emzirmek isteyenlere bu yazım. Biraz uzun olabilir. Umarım içinizde motive oluşturururm. Öncelikle gebeliğimi öğrendiğinden beri tek hayalim bebeğimi emzirmek. Çünkü doğum bir şekilde olacaktı asıl mesele doğumdan sonrayd. Çünkü annem beni sadece 3 ay emzirmiş. Ve ben annem gibi olmak istemedim. Ama içimdedir korku yok değildi. Çünkü bazısı o kadar uğraşa bir türlü olmuyor olsa yetmiyor vs. Vs. Örnekleri çoğaltabiliriz. Ama ben kendi hikayemden başlamak istiyorum. Bebeğimi 36+3 de kucağıma aldım. Doğum olmadan kendi doktorum göğsümü muayene etti. Göğsümü sıktı süt var mı diye. Allahım böyle acı yok. Dedim eyvah 🤦🏻♀️ neyse uzatmıcam…
Doğumum oldu odaya geldim. Süt yok haydaaaaa. Taş resmen. Yok yanş 1 damla yok. Işıltı yok. Tabi o ara bir o hemşire geliyor, bir bu hemşire gelen göğsümü sıkıyor giden göğsümü sıkıyor. Yok gelmiyor sütüm. Ama o acı varya 🤦🏻♀️
Neyse en sonunda 1 gün geçti taburcu olacaktım o gece sadece 1 damla ışıltı ile ben eve geldiiimmm. Bize hastaneden mama verdiler ( izmir can hastanesi) dediler sık sık emzir. Neyse şırınga aldık 20, 30 cc mamayı şırınga ile bebeğe vermeye başladık. Allahım yenidoğanı uyandırmak ne zor. Uyandırıyorum memeye veriyorum uyuyor. Bir ritim yakalıyoruz. Bebeğim emiyor, annem şırıngayla mamayı çekiyor bana veriyor. Eşim mememi parmağı ile uyarıyor bebek emmeye devam etsin. Her beslenmede bebeği 3 kişi besliyoruz. Daha önceden bu göğüslere doğru sırttan gelen kaslar hayatım boyunca hiç çalışmamız. Beni sırt ağrısı tuttu. Böyle nefesim kesiliyor. Sezaryen oldum ameliyat yerim ağrıyor, lohusalık başlamış. Ya şuan buraya kolayca yazıyorum ama gelin bana sorun.🤦🏻♀️ en son ağlaya ağlaya yeter artık nolur verin biberonu gitsin dedim. Eşim hadi toparla annem hadi mehtap diye diye 2. Günün sonunda geldi sütüm. Ama bebeğim doğru düzgün beslenemediği için sarılıktan kaçamadık. Evimize hastanenin ebesi geldi o yardımcı oldu sol memeyi almıyordu bebeğim onu hallettik Neyse 3. Günü bebeğim 1 gece hastanede fototerapi aldı… eve geldik ve sütüm artık geliyordu. O acılar, o ağlamalar ve o pes edişler… çok zor 3,4 gün geçirdim ama pes etmedim. Şuan oğlum 5 aylık neredeyse. Şuan emerken gülüyor. Ağzından çıkarıyor memeyi tekrar alıyor oyunlar yapıyor. Off bitiyorum o zamanlara…. sevgili kızkardeşlerim lütfen pes etmeyin. Tabikide ben eşimden yana ve annemden yana şanslıydım. Destek çıktılar. Herkesin şart ve koşulları aynı olmuyor. Evet o acıyla ve o lohusalık psikolojisi ile zor oluyor. Ama pes etmeyin.“ Bebeğinizle hergün kavuşun göğsünüzde büyüsün” . İnş. Sıkmaz sizi bu yazı. Sorularınız varsa fırsat buldukça cevaplarım