Kızlar nasıl anlatsam, nerden başlasam nasil telaffuz etsem bilmiyorum. 20 aylık oğlum, doğdu doğalı zor bir bebekti. Zordan kastım, doğumundan tutunda şimdiye kadar herseyiyle😑. Varlığına bin şükür, ona sevgim apayrı, caniminici ama biraz ıcimi dökmek istiyorum belki benimle aynı şeyleri yaşayan anneler destek olurlar diye. Doğumum tam 34 saat sürdü zorla normal doğum yaptırdılar, suyumu erken patlattılar oğlum susuz kaldı enfeksiyon bulaştı tam 15 gün hastaneden çıkamadık, lohusaligimi hastane kapılarında geçirdim, eve geldik kolik bir bebek ve bilgisiz cahil bir anne😑 Inanın hiç bebek görmemiş gibi tek dertleri uyku ve yemek olarak bilen yiyince uyuyacagini zanneden cahillikteydim. Gece uyku nedir bilmeyiz derken birde alerjimiz cıktı asla kucağımdan inmezdi gün boyu yapışık gezerdik, inanın şu 2 3 aydır kucak diye tutturmuyor. Geceleri ayagimda sallayarak uyuturdum hep. Yememiz herzaman sorundu hala da sorun çorba ve meme sadece o da çizgi filmle zar zor. Biraz dışarıya adapte olsun diye sürekli dışarıya çıkarmaya çalışıyorum ama nafile. Ne yaşıtlarına yanaşır, ne oyun oynar, ne uslu durur. Asla dur ne demek bilmiyor. Güzelce anlatıyorum olmuyor, sessiz kalıyorum olmuyor, sesimi yükseltiyorum olmuyor. Ne yapacagimi, nasıl egitecegimi şaşırmış durumdayım. Dışarıya çıkmaktan korkuyorum artık çünkü tek derdi zarar vermek. Mağazaya gidiyoruz elimi bırakıyor, zorla tutsam kıyameti koparıyor, tutmasam heryeri dağıtıyor daha geçen bir mağazada yangın tüpünü düşürdü ne yapacagimi şaşırdım kaldım. Yemek yemez, destekli uyur, çok sinirli, duş ayri bir rezillik, kıyafet değişimi apayrı bir rezillik. Okadar yoruldum, okadar yıprandım ki. Ya sadece diyorum sadece 1 şeyimiz kolay olsa, birseyde sesini çıkarmasa karşı koymasa zorlanmadan yapabilsek. Ama nerde… Artik kendimi sorgulama başladım, eksik kaldigim, yanlış yaptığım birşey var ama ne bilmiyorum. Tek bildiğim çok yorgun hissediyorum, ruhen çökmüş durumdayim😔