Ah canım yaaa bütün yazışmaları okudum, sanki yazdıklarını ben yazmışım🥰 insan lohusa iken böyle hissediyor. Sanki en zorunu sen yaşıyorsun, ben de böyleydim diyen kimseye inanmıyorsun hatta ben sinir olurdum😂 bunları sadece ben yaşıyorum ve en zor bebek benimki hiç geçmeyecek hiç büyümeyecek. Benim ki de minik doğdu 2890 uyanmaz Allah uyanmazdı 😏 besleme vakti geldiğinde ağlardım stresten, gece gündüz ağladım biz bu çocuğa bakamayacağız diye. Bir gün gelip de acıkıp ağlayacağına iştahla o mamayı içeceğine kim ne dese de inanmadım. Doğum sonrası yaşanılanlar insanı bu duruma getiriyor, benim bebeğim de yenidoğan yoğun bakımda kaldı, emziremedim vesaire. Emzirememek de depresyonu tetikliyor, onu anlıyorum ben şimdi şimdi. Ben de senin gibi intiharı düşünmüştüm, yanımda kimse olmasaydı kendimi o balkondan atardım 🤦🏻♀️ şimdi yazarken utanıyorum ama o an yaşarken bütün dünyanın ağırlığı yükü bendeymiş gibi hissediyordum.
İnan bana geçiyor, hepsi geçiyor. Birazcık sabır sadece, sen pes etmeden beslemeye çalışmalısın şırınga kaşık ne olursa deneyip ağzına dökmeye çalış. Yemin ederim ben bebeğime 30cc mamayı 45 dakikada yediremezdim. Topuklarını ısırırdı eşim oğlum yine de uyanmazdı. Şu anda en mühim konusu iyi beslenmesi, sen devamlı beslemeye çalış kolik müzikleri aç süpürge sesi vesaire. Herkes uyku arasında veriyorum memeyi emiyor diyordu ben hayret ediyordum uyurken nasıl emer, benim oğlumda bir sıkıntı mı var diye günlerce ağladım. Bir gün uykusunda mama yiyecek deseler asla inanmazdım. Hepsi geçecek ve gün geçtikçe her şey daha kolay olacak, inan bana böyle olacak.