Ahkukulivahkukuli böyle bir dönemden geçti benim kızım ama ben ağlayarak istediği hiçbir şeyi yapmadım. Ağlamadan istemeyi öğrenmesi, her şeyin bir zamanı olduğunu bilmesi, doğruyu yanlışı ayırt etmesi gerekiyordu çünkü.
Dışarı çıkmak istediğinde önceden ağlardı mesela. Ben her zaman konuştum onunla. “Şu an olmaz, önce yemeğini yemelisin, sonra üstünü değiştirip ayakkabını giydireceğim ve öyle ineceğiz” gibi. Başta dirense de benim de direndiğimi görünce o vazgeçti.
Her anne gibi ben de ağlamasına kıyamayan bir anneydim ama canının yandığı zamanlar hariç ağlamasına tepkisiz kalmayı öğrendim. Benim buna tepkisiz kaldığımı görünce o da diretmeyi kesti. “Ağlamak istiyorsan ağlayabilirsinc bu seni rahatlatacaksa elbette yapabilirsin” dedim hep. Bu şekilde aştık.