Defneeliz bebeğimi birkaç kez dışında hiç emziremedim, emzirmek nedir bilemedim. İlk bebeğim, öyle hayal kurmuştum ki emzirdiğimi bana bakıp güldüğünü vesaire. Ama yok olmadı, nasip değilmiş rızkı bu kadarmış. En ufak rahatsız olsa, kendimi suçluyorum, emzirebilseydim böyle olmazdı, sütümden şifa bulurdu vesaire. Hiç bitmek bilmeyen bir suçluluk vicdan muhasebesi. Üzüntüye bağlı bir günde resmen bıçak gibi kesildi sütüm. Öyle de çok sütüm vardı ki 1 saat sağmasam ağırlığından sırtım ağrıyordu resmen taşıyamıyordum. O süt nasıl kesildi herkes şaştı kaldı. Onca üzüntüye sütüm devam etseydi mucize olurdu. Napalım canları iyi olsun da 🥺