Geçiyor arkadaşım. Ben de harfiyen aynısını belki daha ağırını yaşadım. Bebeğimi alıp götürdüler yoğun bakıma. Üzülemedim. Üzülemediğime bile daha çok üzülmüştüm oradan pay biç. Kimseye itiraf bile edemedim bunları. Herkes çocuğum yoğun bakımda diye kötü olduğumu sanıyordu bense içim buz gibi diye kahroluyordum. O yetersizlik hissi, o boşluk hissi, o çocuğa bakamayacağım diye yaşadığın özgüvensizlik, korku…
Hepsi o kadar tanıdık, o kadar çok yaşanmış ki birçok kişi tarafından. Burada bu süreç geçiyor dediklerinde inanmıyordum. Şimdi 3 ay oldu. O kadar keyif almaya başladım ki her şeyden. Oğlum olmadan o kadar eksik olurmuş ki her şey. Onu anlıyorsun. Lütfen benim gibi umutsuzluğa kapılıp geçmeyeceğini düşünme. Bu bilincinin sana oynadığı bir oyun. 40 in çıktıktan sonra her şey daha güzel olacak. İnan ve kendine sakın kızma hissettiğin hiçbir şey için.