beyazkelebegim aaah ah, bam telime dokundun.. Günlerdir, aylardır çok mutsuzum. Kimse halimden anlamıyor, eşim bile. Biri 28 aylık, diğeri neredeyse 6 aylık 2 oğlum var. Büyük oğlum zaten kardeşi olduğundan beri çok huysuz bi çocuk oldu kuzum. Öğretmenim, her gün saatlerce canlı ders veriyorum. Allah’tan annemle aynı sitede oturuyoruz da, annem gün içinde gelip canlı derslerimde bi kaç saat çocukları oyalıyor. Sabah güne en geç 7’de başlıyoruz. Şimdi Ramazan, sahuru bile eşimle diken üstünde, sessizce fısıldaya fısıldaya yapıyoruz çünkü sürekli uyanabiliyorlar. Sabah 2-3 saatlik uykuyla uyanmış oluyorum. Çocukları doyur, emzir, bulaşık, çamaşır, ortalığı topla, ütü zaten hak getire, canlı ders, temizlik, yemek derken bi bakmışım gene yataktayım, gün bitmiş.. Büyük oğluma hiç kıyamıyorum, onunla vakit geçirmek için zaman yaratamıyorum çoğu zaman, o da daha çok hırçınlaşıyor. Bütün bunlar beni bunalıma sokuyor ama annem hep “sık dişini, 2-3 sene sonra çok rahatlayacaksın” diyor, inan şu an buna dayanıyorum. Gerçekten çocuğu olmayan anlayamaz.. Allah güç kudret versin!