12-13 aylık olana kadar televizyon başına oturtmadım oğlumu çok nadir eşimle çay kahve içerken açardık İnternet’ten eğitici çizgi filmleri o kadar günde toplasan 20 dk en fazla 30 dk falan sürerdi bu sonra ayları ilerledikçe kendi istemeye başladı onu da haklı buldum kendimce çünkü gün boyu evde birlikte etkinlikte yapıyorduk, beraber temizlikte yapıyorduk, kitapta okuyordum ama bir yerden sonra o da bende sıkılıyorduk ve ben kendime bir yorgunluk kahvesi yapıp oğlumu da tv başına oturtuyor kafa dağıtıyorduk aslında kontrol bendeydi “tamam hadi oğlum bu kadar yeter biraz da oyun oynayalım “ deyip tv yi kapattığımda dıbıl dıbıl arkamdan gelirdi hala içim huzurluydu ortada ne bena ne de oğluma rahatsızlık veren bir durum yoktu ve zaman zaman burda televizyon hakkında açılan başlıklara evet televizyona bakabilir evde bütün etkinliklere rağmen sıkılan bir birey var biraz televizyon molası verilebilir yorumlarını yapardım hep artık ayımız daha da artar oldu 16-17 aya ulaştığımızda sabahları uyanır uyanmaz tv ye koşan bir minnoş vardı evde kahvaltısını hazırlarken açmaya başladım bu kez diş dönemi sancılı geçti huzursuz dedik tv istedi açtım geceleri kalktı eskiden oyun oynar yatardı artık salona koşmaya başladı günde yarım saatlik tv macerası ikinci etapta bir saati geçmeye ve artık üçüncü etapta da bir buçuk saati geçmeye başladı böyle olunca da benim iç huzurum huzursuzluğa dönüştü geceleri “offf bugün de çok baktı yarın açmayacağım “ diye yatıp sabaha yine televizyon ile başladık derken oğlum 19. Ayına bir kaç gün kala artık oyun oynarken elimden oyunu bırakıp televizyona götürmeye sevdiği kitapları bırakıp televizyona koşmaya başladı ve eskisi gibi söz dinlemez oldu açmam için çok diretir oldu evet açtım bu kez çizgifilmlerden de sıkıldığı için sürekli bunu geç bunu geç bunu geç moduna girdi tahammülsüzlük başlamıştı sabır yetisi bence yavaştan gidiyordu uzun süre dinlemek seyretmek sıkıcı hal almaya başladı ve bu durum benim gerçekten canımı sıkıyordu ve tv seyretme saati 2 saati buluyordu geri kalan zamanda oyuna kafa vermiyordu televizyona yelteniyor bu kez atlama zıplama koşmaya tarzı dikkatini dağıtacak aşırı yorucu oyunlara yönelmiştik. Böyle böyle huzursuz günler devam ederken yatmasına çok az kala çizgi filmde “ mini mini bir kuş …” u açtım o sırada elim telefonda ağlama sesi ile başımı kaldırdığımda oda nesi oğlum çenesi titrek alt dudak büzülmüş gözleri yaşlı o kuşa ağlıyordu şok oldum artık duygularını da etkiliyordu televizyon. 🥺 o gün uyuttuktan sonra durumu eşime anlattım ve gece saat 2 de televizyona kaldırdık. Şimdi ne mi oldu kuş gibi rahatladım adeta oğlum kendine geldi televizyon ünitesini boydan boya kitapları ile donattım seçip seçip getiriyor okuyalım diye kendi kendine oyunlar kuruyor , telefon ve tabletle zaten hiç tanışmamıştı onlardanda uzak evde organik bir hayatımız var şu an ve içindeki huzurun tarifi imkansız. Evet oğlumun huzursuzluğu olmuyor mu oluyor illaki olacak ama daha kaliteli bir şekilde giderebiliyoruz . Benim gibi içi huzursuz olan annelere seslenmek için açtım bu postu televizyonlarınızı kaldırın 💐