Duygusm Bu yürek hoplatan sorularınızı yanıtlamaya geldim🙈Büyük oğlum 32 aylık, miniğim ise 3 aylık. Abisi 2 yaşa kadar o kadar uyumlu,güleç,kendi kendine vakit geçirmesini de bilen, çok kolay bir çocuktu(uyku hariç) çevremiz ne kadar şanslı olduğumu söylerdi. Ben de bu şekilde 5 çocuk daha büyütürüm derdim. Taaa ki o meşhur 2 yaş dönemine kadar. Asla benim oğluma uğramaz yani ne kadar değişebilir ki bu çocuk derdim ama şimdi Aman yarabbii🙊 üstüne kardeşin gelmesi ile durumlar pik yaptı biz de. Bilinçli olmak,kıskançlık meselelerine karşı hazırlıklı olmak için hamileyken kitap okumalara başladım ama teoride her şey dile kolay tabi:) eşim home ofis çalışmasına,annem bizimle olmasına rağmen feci zorlanıyoruz. Oğlumla tam oyun oynayacakken,tamam artık seninim derken pat küçüğü uyanıyor. Ona koşmak zorunda kalıyorum. Uyutma işi hep babada,banyosu,parka götürmesi vs . Ben ilgilenemiyorum bu sorumlulukları ile. Oturup uzun soluklu bebeği emziremiyorum. Kardeşi doğduktan beri sabah 6 da 5 de kalkar oldu. Kii çoğu geceler full ayaktayız abi uyumuyor.Biri ile ilgilenirken aklın,gönlün diğerinde kalıyor. Asla ve asla hiçbir şey eski eski düzende olmuyor. Hemen her günüm ağlamakla geçiyor çünkü abinin kıskançlığı,zarar verme olayları beni tüketti. Tempoya,uykusuzluğa alışılıyor ama tüm gün sürekli koruma,kollama çabası inanılmaz zor..
- çocuk için ablanın yaşına takılmayın,mühim olan sadece sizin maddi,manevi hazır hissetmeniz. Tekrar aynı döngüye de hazır mısınız mesela?
Ben kasmam,olduğu kadar artık derseniz hiç beklemeyin. Ama anladığım kadarı ile değilsiniz. Onun için kreş yaşın bekleyin derim.Hakkınızda hayırlısı olsun🌸