Gerçekten tecrübelerinizi dinlemek istiyorum, özellikle çalışan annelerin.
Kızım şu an 1 yaşında ve maşallah diyeyim çok da hareketli bir çocuk, uykusu zor ve bana çok yapışık. Şikayet gibi algılamayın, durumumuzu anlatmak için söylüyorum. Eşimle birbirimize hiç vakit ayıramıyoruz, akşam bir çay bile içemiyoruz, çünkü bebeğim tek uyumuyor. Oto koltuğunda, bebek arabasında, mama sandalyesinde oturmuyor. Tek kişi banyo yaptırmak mümkün değil. Benden başkasına gitmiyor, hani ben evdeysem birinin benden biraz bile alıp beni dinlendirmesi mümkün değil. Erken de yürüdü, sürekli fıldır fıldır geziyor. Kısacası çocuk yapma kararımızdan pişman değiliz, çok da mutluyuz ama bu süreç biraz canımıza da okudu 😄
Finansçıyım, işim çok yoğun ve zorlu. Eşim özel sektörde, iş durumu değişken. Çocuğa bakıcı bakıyor ve bize destek olacak aile çevresi yok gibi bir şey.
Gönlümden iki çocuk geçiyor, önceden de eşimle iki kız hayali kurardık. Ancak şimdi duruma bakıyorum, ben tek çocuğa yetemiyorum, ikinci çocuk nasıl olabilir? Yani gerçekten imkansız geliyor bana. Biriyle bu kadar meşgulken, tuvalete bile gidemez durumdayken ikinci çocuk olsa biri mutlaka ilgisiz kalacak gibi geliyor. Kızım henüz küçük olduğu için mi böyle geliyor, gerçekten merak ediyorum.
Öte yandan işin maddi boyutu var. İstiyorum ki çocuğumu iyi okullara göndereyim, ek imkanları sporu, tatili vs tam olsun. Eğer iki çocuk olursa bunlardan da ister istemez kısacağız. Birini koleje gönderip birine bakıcı tutmak oldukça maliyetli bir iş, bu yıllarca karşılanabilir mi emin olamıyorum, hayat bu 🤷🏻♀️
Bu arada yaşım da 34, o da çok önemli 😄 yani kızım biraz büyüsün desem kırka yaklaşacağım. Olmaz değil ama arayı da çok açmamak lazım.
Bana siz ne yaptınız, nasıl halletiniz ve sonuç nasıl oldu anlatırsanız memnun olurum 🌸 zira aile ancak “kardeşi olsun” diyor, tamam olsun ama bu kısımları iyi değerlendirmek zorundayız 😊