İyi akşamlar hanımlar. Kızım 25 aylık. Doğduğundan beri bana çok ama çok aşırı düşkün. Kimseyi gözü görmüyor çünkü gözü hep benim üzerimde👀
Annemler üst katımda oturuyor. Bazen akşamları onlara bırakıp evde ki işlerimi halledeyim diyorum ama yokluğumu fark ettiği an çığlık çığlığa ağlıyor. Anneme sürekli “evimize gidelim, annecim üzülür, annecim özler” diyormuş. Yavrum özlemeye fırsat vermiyorsun ki özleyeyim🤓
neden böyle diyor onu da anlayamadık. Bensiz hiçbir yerde durmuyor. “Annecim ikimizde oturalım, annecim ikimizde hoplayalım, annecim ikimizde resim yapalım, annecim ikimizde ağlayalım.” Her şeyi ikimizde yapıyoruz. Birkaç aya işe başlayacağım. Şimdiden alışsın yokluğuma diyorum ama mümkün değil durmuyor. Ne zamana kadar farklı bedenlerde birleşik yaşayacağız biz? Nasıl alıştıracağım? Şuan ikimizde resim yapıyoruz mesela😁