Çift olduktan sonra öz benliklerimizi, anne baba olduktan sonra da çift olmayı, sevgili kalmayı asla bırakmadık. Hayatta ki en iyi arkadaşım. Her gün birbirimize dokunmaz, sarılmaz, öpmez isek günümüzü boşa sayarız.
Ben çok dokunsal bir insanım, enerjimi, mutluluğumu sevgiden alıyorum, evin içinde negatif duygular, soğukluk, dargınlık, tartışma asla asla gelemeyeceğim bir durum. Eşim de benim gibi, huzurdan beslenen bir insan olduğu için, hep yukarı taşıdık birbirimizi.
Bebek ilk doğduğunda evde ki o hengameden çok şaşkındık. Üzüldük, hep böyle mi olacak, birbirimizi az mı göreceğiz, evin içinde özleyecek miyiz birbirimizi diye. Öyle olmuyormuş, zaman geçtikçe, bebek büyüdükçe, eskisi gibi daha çok zaman ayırabilmeye başladık birbirimize. Eski ritmimizi yakaladık neyse ki. Çok önemli bizim için.