Prensesannesi38
Canım ben de çevremden hep kardeşsiz olmaz diye duyuyorum. 2 aylık bebeğim var, hamileliğim doğumum çok kolay geçti, bebeğim de zor bi bebek değil, büyük konuşmak istemem ama asla yine de 2. çocuğu düşünmüyorum ve her zaman kafamda tek çocuk fikri vardı, hatta eşimle evlenmeden önce bile bu konuyu konuşmuştuk, o da tek çocuk taraftarı. Nedenine gelirsek, ben 2 kardeşim, hatta bir de üvey ablam var. Babamın emekli maaşıyla geçiniyorduk, çok şükür hiç yokluk çekmedik, istediğim her şey alındı, istediğim her şeyi yedim. Ama ailemle birlikte hiçbirşey yapamadık. Şimdi eşimle gezerken haydi şuraya girip şunu yiyelim, şuraya gidip gezelim diyorduk ve hop gidiyorduk. Çocuk oldığu zaman bir kişinin daha masrafı ekleniyor ve hemen yapmadan düşünüyorsun. İkinci çocuk olduğunda hemen yapmadan iki kere düşünüyorsun. Bir çocuğun bisiklet istiyor, atıyorum 500₺ bir bisiklet, diğerine de alıyorsun 1000₺. Gezmeye gideceksin 4 kişi, yemeğe gideceksin 4 kişi. Babam istediğimiz her şeyi aldı, o azıcık maaşını hepimize yetirdi ama kendimi bildim bileli kendine hiçbirşey almadı, ailece hiçbirşey yapmadık. Alacağını bilmeme rağmen bir şey istemeye hep çekindim. Bu ekonomik boyutu, bir de psikolojik boyutu var. Kolay bebek olmasına rağmen tek başımayım ve çok zorlanıyorum, eşim işte ben evdeyim ve bunalıyorum- böyle olunca sütüm azaldı ve mama destek alıyoruz. Ekonomik olarak zorluyor. Ülkenim durumu malum, ben çocuğumun sosyal faaliyetlere de kayılıp iyi bir eğitim almasını isterim ama iki çocuğa yetecek maddi durumum yok. Sırf kardeş olsun diye iki çocuğumun da mutsuz bir anneyle karın tokluğuna büyümesimi istemem. Ayrıca çocuğu olamayan insanlar var bazıları mecbur kardeşsiz büyüyor ve memnun olanlar da var. Ben kardeşle büyüdüm ama olmasa da olurdu kardeşim diyorum yani🤷🏼♀️