Mavi1602 birebir yaşadım bunu, ben lohusa depresyonu yaşamadığımı düşünüyorum sadece çünkü anneliğe çok kolay adapte oldum annem sayesinde…
doğum yaptıktan sonra hastaneden çıkar çıkmaz anneme geldim. Aynı sitede oturuyoruz, benim evim yüksekte ve asansör yok. Annem giriş katta olduğu için merdiven çıkmamı istemedi, yalnız da kalma dedi ve anneme gittik. Tam 4 ay… asla ama asla annemden çıkmak, evime gelmek istemiyordum. Annemin evi o kadar huzur ve güven veriyordu ki bana, yani annem evde olmasa bile ben annemlerde olmak istiyordum. Hatta evime 4 ay sonra çıktıktan sonra da her sabah uyanıp anneme indim, akşam eşimle beraber eve çıktım ve 2-3 ay bu böyle devam etti.
Kendi evimden nefret ediyordum, hala tam ısınamadım ama nefretlik kısmı geçti en azından. Biz evimizde Kuran okutarak bunu yenmeye çalıştık, bilmiyorum belki tuhaf gelebilir size ama bana çok çok iyi geldi. Evimde okunan Kuran’dan sonra eve girebildim, anneme inme sıklığım haftada bire düştü. Psikolojik olarak kendimi daha huzurlu hissettim. Düzen kurdum evimde, ben alışınca kızım da alıştı hatta. O da durmak istemiyordu sürekli ağlıyordu evimize çıktığımızda. Acaba sizde mi böyle bi şey yapsanız? Manevi huzuru insanı çok rahatlatıyor.