Poncikbirannis aldık aldık, almaz olur muyuz hiç. Geldi eve. Çalıştığı yere gitmiş arkadaşlarının yanına. Muhtemelen bana gelirse rezillik çıkar diye gelmedi, ailesine gidemez durumu anlatmak zorunda kalır. İş yerine gitmiş orda oturmuş saatlerce. Sonra taksiye bindirip göndermişler.
geldiğinde daha da kötü oldu zaten. Bu sefer ithamlar değişti, istemiyorum ben bunu demeye başladı kocası. Anlatırken bile başım ağrıyor gerçekten.
ailesine üzülüyorum en çok çünkü 15 senedir tanıyorum, ailelerimiz de dost oldu. İkinci annem babam gibiler. Bunları yaşamalarını asla istemedim, bu evliliği hiç onaylamadım. Annesi kadar ağladım evlenirken ama bi şey de diyemedim. Mutluluğunu istemiyor veya farklı bi düşünceye kapılırlar diye çekindim.
bunları yaşayacağını biliyorduk ama hepimiz. Şiddet şu an psikolojik ama ben fiziksel şiddete maruz kaldığına da eminim adım gibi. Söylemiyor bizi haklı çıkartmamak için.