31+3te aniden suyum geldi. Görev yaptığımız yerde kadın doğum doktoru yok başka bi ildeydi doktorum. O yol nasıl bitti hastaneye nasıl geldik hiç hatırlamıyorum. Yatışım yapıldı hemen ciğer geliştirici iğneler derken suyum iyice azaldı ertesi gün sabah İçin doğumu planladık ama bebeğim acleci çıktı🙈 gece acilen sezaryen oldum genel anesteziyle ve bebeğim küvöze alındı. Hastaneden eli boş çıkmak kadar kötü bi şey yok o durumdayken gerçekten 🤦🏻♀️ Şükür ki gelişimi ileriydi 33 haftalık görünüyordu. Kilosu, kemik gelişimi ileriydi. 25 gün boyunca bebeğimi göremedim. Hemşirelere rica ettim fotoğraf gönderdiler. 26.gün emzirmeye çağırdılar havalara uçtum. İlk defa bebeğimi gördüm dokunmaya kıyamadım incitirim diye. İki gün sonra taburcu olacaktı. Bu seferde son dakika tahlillerde sarılık yüksek çıktı. İkinci kez hastaneden eli boş döndüm. Şuan hala küvözde. Emzirme için gittiğimde görüyorum bebişimi. Gizli gizli ağlamalarımı, neden böyle oldu diye sorgulamalarımı, ettiğim duaları, şükürlerimi, hastaneye giderkenki stresimi, doktorla konuşurken soğuk soğuk terlemelerimi unutabileceğimi sanmıyorum 🙈🙈 Allah düşmanıma böyle bi korkuyu, acıyı yaşatmasın. Uzun uzun yazdım iç dökme gibi oldu ama eminim aynı duyguları yaşayan annelerimiz vardır. Umarım yavrularımıza en koşa zamanda sağlıklıca kavuşuruz 🤲🏻