6 sene önce atandım buraya 2 sene önce evlenince de hepten kaldım. Ailem Ankara’da. Ailem çok nadir gelirdi ama ben sık sık giderdim hamileliğe kadar. Hala daha onlar kapıdan çıktığında ya da beni yolcu ettiklerinde arabaya biner binmez ağlıyorum hüngür hüngür. Çok zor aileden uzakta yaşamak her ne kadar kendim tercih ederek geldiysem de. Çok iyi anlıyorum seni. Ben hep derim çok imrenirim ailesiyle aynı yerde yaşayan arkadaşlara. Bebekten sonra daha çok hissediyorum bunu canım sıkıldığında gidip anneme bi çay içip eve gelmek istiyorum. Annemi arayıp hadi bebeği de alıp azıcık dolaşalım demek istiyorum ama olmuyo 😥 anca gidip bir hafta on gün kalıyorum annemin nasıl torun sevdiğini görünce cız ediyo içim tek torunundan uzakta kadın. İnşallah çocuklarımızı etkilemez bu uzaklık. Anneanneyi, teyzeyi, dayıyı sevip vakit geçirmekten hoşlanan çocuklar olurlar inşallah 🙏🏻 En azından uzakta da olsalar sağ olduklarını, mutluluğumuzla mutlu olduklarını bilmek de güzel. Allah başımızdan eksik etmesin