Oğlum 20 ay 7 günlük. Etrafımdakiler “2 yaş sendromu başlamıştır” diyor, bilmiyorum ama gerçekten bitik haldeyim😓 Allah’ım evladımın yokluğunu göstermesin. Cidden zor bi süreçmiş.. Yaptığı şeyleri anlatsam bitmez… Çok çok zor bi çocuk oldu😞 Annemle aynı sitede oturuyoruz, annemin evi bahçe katı olduğu için oğlumu bahçede oynasın diye onun evine götürüyorum. Daha yolda çığırmaya başlıyor.. Kendi başına yürümek istiyor, koşmak istiyor, elimi tutmak istemiyor, hep bi başına buyrukluk.. Ben de 30 haftalık hamileyim üstüne, araba geliyor oğlumu kucaklamaya çalışıyorum korumak için, bu defa kucakladığım için çırpınmaya başlıyor kucağımda🤦🏻♀️ Annemin evinin çok yakınında sitenin çocuk parkı var, bahçeden bağıra bağıra parka gitmek için “attaaaaaa, attiiiiii” diye çığırıyor, tüm komşuları oğlumun sesiyle taciz ediyoruz. Sitenin cafesinde, ortak yaşam alanlarında, AVM’de, oyuncak dükkanında, mütemadiyen her yerde, bağırıp çağırarak insanların bakışlarını üstümüze çekiyor, artık utana sıkıla kucaklayarak bağırta bağırta eve götürmeye çalışıyoruz. “Dur oğlum, yapma oğlum, öyle olmaz oğlum…”🤦🏻♀️ Sürekli mızmız, çığıran bi oğlum var. Aksi gibi öğrenmesin diye hiçbir şekilde yanında sesli bile konuşmayız ama çocuk öğrendi artık bağırarak istediğini yaptırmayı. Ne yapacağımızı şaşırdık, onun bağırtısı beni her şeyden çok yoruyor. Doktoru “henüz konuşamadığı için sürekli bağırıp sinir atağı geçiriyordur” diyor. Bi an önce konuşursa belki o da rahatlar biz de rahatlarız diyoruz. Allah evlatlarımızı korusun, hepimizin yardımcısı olsun.