Bebeğim iki ay küvezde kaldı… o günleri hatırladığımda nasıl dayanmışım diyorum… insanın içinden hiç beklemediği kadar güçlü başka bir ben çıkıyor galiba… suyum erken geldi ve hastanede kontrol altında günlerce bebeğim karnımda kaldım susuz bir şekilde. Her geçen gün için şükrediyordum çünkü geçen her gün bebeğimin yaşama şansını arttırıyordu. Tabi benide tehlikeye sokuyordu ama tek düşündüğüm onun bir gün daha bir gün daha fazla kalmasıydı… 28. Haftada doğum yaptım… hemen küveze aldılar… ve bende sonra ki gün ölümün kıyısından döndüm. Karnımda susuz beklediği için enfeksiyon oldum.. 1 ay hastanede tedavi gördüm. En güçlü antibiyotikleri damardan veriyorlardı ama düşmüyordu değerlerim… kolumdaki damar yolu ile tekerlekli sandalyenin üzerinde her gün yoğun bakıma çıkıyordum bebeğimi görmeye… ahhh ahh ne zaman hatırlasam o günleri kalbime bir taş oturuyor… o hastanede 2 ay boyunca yaşadıklarımı anlatsam bitiremem… şimdi çok şükür bende bebeğimde iyiyiz… evimizdeyiz… En büyük mutluluğum, şükür sebebim…. Allah’ım onu benden asla ayırmasın🙏🏽