Artık dayanamıyorum, sinirimden ağlıyorum. Çocuğuma bile bağırıyorum, kızıyorum. 3 buçuk aylık. Nerdeyse doğduğundan beri böyle uğraşıyorum, her gören iyi dayanıyorsun diyor ama ben artık dayanamıyorum. Sütüm olmayabilirdi ancak olan bir şeyden faydalanamamak beni tüketiyor. Annem madden ve manen çok destek oluyor, her sabah ilk mesajı “emdi mi?” oluyor. Aile sorunu haline geldi ama benim kızın umru değil. Bu durum beni mutsuz, suratsız, şükürsüz biri yapıyor.
Çalışan, aktif bi insandım şimdi eve kapandık malum, üstüne de bu meme redleri beni tüketti. bir gün emse bir gün emmiyor. Var mı benimle aynı kaderi paylaşan dertli anneler?