Habibe2746 öncelikle merhabalar. Hepimiz bu dönemlerden geçtik ve benim de eşimin de sinirlerimiz tavan yaptığı zamanlar oldu. Dolapları yumrukladığımı bilirim. Ağladığımı. O ağladıkça yalvarırım artık ağlama dediğim. Eşim, bilseydim bu kadar zor olacağını yapmazdım dedi. Belki çok eleştiri alacağım ama bu insanın elinde olan bir şey değilmiş onu anladım. Evladına ben de eşim de aşığız. Öl desen ölürüz. Ama sinirler neden böyle zayıf bilmiyorum. Sonra ne oldu biliyor musunuz? Onun Allah tarafından bize bahşedilmiş, koruyup sevmemize ihtiycı olan minik bir can olduğunu idrak edebildik 🥺 candı can. Ve o gazlı dönem bitince evimizde güller açtı. O sesli gülmeye başladı. İnsanları yabancı bilip boynuma girişi, meme emmesi, kucaklamam, yıkarken elimi tutması, sabah neşesi … paha biçilemez. Lütfen siz de eşiniz de kendinizi kötü hissetmeyin. Evladınıza en iyi gelecek olanlar siz ikinizsiniz. Önce siz birbirinize sarılın. Siz olmazsanız evladınız yaşayamaz, sizin sevginiz olmazsa o hep mutsuz olur öyle düşünün. Bir de ona me kadar kızdığınızı belli ederseniz o misli ile karşılık verir 🥺