endlesslove sabretmek zorundayım çünkü dünyaya gelmesine karar veren tarafların bir tarafıyım, annesiyim. Eğer sabretmeyip sinirli bir şekilde yaklaşırsam bebeğime travma yaşatırım bilinci ile yaklaştım her defasında. Zorlandığım anlar oldu hiç olmadı değil. Ellerine ayaklarına baktım kokladım öptüm sarıldım ilk doğduğu andaki fotoğraflarımıza baktım, hamilelik boyunca vurulduğum boş iğne kutularına baktım.
Sabredemiyor oluşumuz çok normal, eskisi gibi kalabalıklar içinde yaşamlarımız yok, kimin ekmeği neredeyse herkes orada, geniş ailelerden uzakta. Zaten bebek bakımında da kimse elini taşın altına koymuyor, evlendikten sonra çocuk yapın diyenler şimdi buhar olmuşlar, kimse çocuk yapın derken zorluklarından bahsetmiyor.
EŞim üç ay şehir dışındaydı oğlumuz altı buçuk aylıktı gittiğinde, döndüğünde dokuz buçuk aylıktı. Tek başına olmak hem zor hem yıpratıcı. Anneyiz amenna ama insanız. Robot değiliz. Bebekler de aynı şekilde birer küçük insanlar. Uyumak istemedikleri yemek yemek istemedikleri anlar olacak. Bana inat yapıyor demekten ziyade bir sıkıntısı mı var uyumak mı istemiyor şeklinde yaklaştım. Bebeğimi iyi gözlemledim ihtiyaçlarını anlamaya çalıştım, bazen başarılı oldum bazen başarısız olup sinir oldum, sabredemediğim noktalarda başucu kitaplarıma en yakın anne olan arkadaşlarıma danıştım. Bir şekilde kazasız belasız atlattık, bir kere bile sesimi yükseltmedim, şimdi babasıyla yüksek sesle konuştuğumuz zaman tepki veriyor; çünkü alışık değil. Bu modu korumak da yıpratıcı. sadece bunlar geçecek Zeynep daha güneşli günler gelecek diye kendimi telkin ediyorum.