Herkese iyi geceler. 7,5 aylık bir oğlum var. İlk 3 ayında ailemin yanında, başka şehirdeydim. Sonra yaşadığımız şehre geldik. Oğlum gazdan ötürü zor bir bebekti, ağlamaları yoğundu. Yıllardır yan dairemizde oturan komşumla merhabalık bir ilişkimiz varken, sağ olsun oğlumun ağlama seslerine gelip oğlumu kapıdan eğlendirip gidiyordu. Oğlumun kriz ağlamalarında kapımı çalıp hadi sen bir nefes al diyor, krizi kontrol altına alıyordu. Gün geçtikçe oğlum iki evin maskotu oldu. Zamanla oğlum onlara, Onlar da oğluma alıştı. O kadar benimsediler ki internetten ek gıda tariflerini araştırıp yapıp getirdikleri günlerim oluyor. Düzgün, düzeyli ve saygılı bir aile. Bu konuda bir tereddütüm yok. Bende ağlarken kulakları kapıda olan insanlar oldukları İçin Eylülde işe başladığımda bakıcıya göz kulak olacaklarından eminim. Artık, her akşam 8-9 arası oğlum onlara gidiyor, biz de evden oğlumun gülme seslerini dinliyoruz. Oğluma, evlatları/torunları gibi davranmaları beni inanılmaz mutlu ediyor amaaa her akşam onlara gitmek için kapılarını çaldığımızda oğlum direk kucaklarına atlıyor, bana bye bye yapıyor ve sırtını dönüyor. Her zaman olmasa da süre bittiğinde bize gelmek istemediği oluyor. Aklıma takılan şey şu, oğlum bize güvenli bağlanmamış olabilir mi?