İki tane bebeğim var, biri 27 aylık kız, biri 7 aylık erkek… Kızımın hayata bakışı, bize ve özellikle bana bakışı daha kardeşinin doğduğu gün, hastanede onu benim kucağımda gördüğü gün değişti. Sonraki bir ay boyunca olur olmaz kucak isteyen, geceleri çığlık çığlığa anneeeee diye uyanan ve sinirli, agresif bir bebek oldu. Kardeşi doğana kadar kızım ve ben mütemmim cüz gibiydik, o kadar sevgi dolu o kadar neşeliydi ki değil evde ailede sokakta bile her gören severdi. Ama onun bu ani değişimi, bana olan bağlılığı ve benim ona cevap veremeyişim yetersizliğim onu benden kopardı. Evet onu çok seviyorum ama küçükle ilgilenirken ona cevap veremediği zaman çok oldu. Çünkü desteksiz bir anneyim, tek başımayım. Bu elbette bir gerekçe bahane değil ama şartlar bunu gerektirdi. Zaman geçti her şey rayına oturdu derken şimdi oğlum derlendi toparlandı ve tam sevme zamanı geldi. Her gören onu sevmek istiyor ve hep uyarıyorum önce kızımı sevşn önce ona ilgi gösterin, ilk olduğınu bilsin diye. Ama bu kıskançlık illeti nasıl bir şeyse asla yapılanlar söylenenler yeterli olmuyor. Şimdi en son bu akşam, biraz önce aynı mahallede iki sokak ötede eşimin halası vardı ordaydık. Ordan çıkarken bebek arabasına oturmak istemedi ama eşim zorla oturttu. Küçük de oturuyordu. Kızım beni kucağına al diye bağırdı durdu ama bir kere söylediğimiz şeyden dönemedik. Ve iki sokak boyu eve varana kadar ağladı, bebek arabasından kendini atmaya çalıştı, çığlık attı, kardeşine vurdu ağlattı derken eve geldik… O kadar üzülüyorum ki bazen bu duruma. Şimdi ben küçüğü uyutuyorum ve kızım içerse hala ağlıyor. Asla sakinleşmiyor. Napacağımı şaşırdım. Söylenebilecek her şeyi denedim, bazılarını hala uyguluyorum. Amacım akıl danışmak gibi değil de içimi dökmek gibi düşünün… Çok canım sıkkın. Gün içinde buna benzer onlarca kriz yaşıyorum. Bazen sakinleştiriyorum bazen de sadece oluruna bırakıyorum. Bu 2 yaş zıkkımı ne zaman bitiyo…