Bebeğim 9 haftalık. İlk iki hafta herşey çok güzeldi. Bebeğime sadece kendim bakmak istiyordum. Emziriyordum uyutuyordum kucağımdan indirmek istemiyordum. 3500 gr doğdu, 4.gün kontrolde 3300 gr. geldi. 2. haftasında doktora gittiğimizde anne sütü yetmemiş hiç kilo almamış, doktor bu haftada doğum kilosuna ulaşmasını bekleriz mama vermen gerekiyor dedi, panikle mamaya başladık tabi hata yaptık biberonla verdik, meme+mama devam ediyorduk ama memede de sürekli kafasını geriye atıp ağlıyordu. Sağdığımda 15-20 ml süt çıktığını gördüm şaşırdım, doğumdan sonra sütüm hemen gelmişti iyi de sütüm vardı. Biberonla verdikçe memeyi emmek istemedi kilosu geri kaldı diye biberonu da bırakamadık. Bebeğim biberona alışıp komple memeyi bırakınca kendimi suçladım sürekli ağladım bunalıma girdim bebeğime bakamamaya başladım. Çöktükçe çöktüm. Eşimle kayınvalidem bakıyordu bebeğime. Kucağıma sadece beslemek için alıyordum direkt veriyordum geri. Ne bebeğime ne kendime ne eve bakabildim. Günlerce yataktan kalkamadım. Arkadaşlarım bana motivasyona geldi, kendimi toparlayayım dedim. Oğlum çok ağlıyor sürekli ağlıyor bu normal mi bilmiyorum uyumadığı ve beslenmediği her an ağlıyor, kucağıma alıp gezdireyim derken bel fıtığımdan dolayı belim tutuldu tekrar yatağa bağlandım 10 gün kadar. Çırpındıkça batıyordum. Çocuğumla ilgilenemiyorum instagramda rutin videoları çeken anneleri gördükçe çocuğumla böyle olamadım diye dertleniyorum. En büyük derdim de emzirmek, çok içimde kaldı ve emen bebeği kendi ellerimle biberon vererek bozdum. Başka bir doktorun tavsiyesi ile 10 gün kadar eds denedik belki memeye döner diye psikolojimin kötü olduğu zamanlardı ve bebeğim çok ağladı devam edemedik. Şu an sağıp biberonla veriyorum, tüm gün sağdığım süt 4-5 öğüne yetiyor kalan öğünlerde mama veriyoruz. Hergün defalarca ağlıyorum bebeğimin emme hakkını elinden aldım diye. Kendimi çok yetersiz hissediyorum, anneyim ben panikle hata yapmamalıydım araştırmalıydım bilmeliydim memeyi reddeceğini. Ne zaman nasıl geçecek bu his bilmiyorum.