svda77 4 yıldır hayatımda Instagram yok. Sıfır. Hesabım bile yok. Arada YouTube bakıyorum ama zor durumlar için. Diğer türlü o instamom dediğiniz içerik üreten annelerin hiçbirine bakmıyorum. Zaten bakınca sinirimden cinler tepeme çıkıyor. Bu kadar şeyi nasıl yapar yapamaz yok imkan yok diye. Özenmekten de değil ama insana kendini tuhaf hissettiriyorlar. Dediğiniz gibi yetersizlik hissi. Halbuki hiç gerçekle ilgisi yok. Burda hepimiz anneyiz, kim gelse buraya dese ki benim her şeyim 4×4, evim temiz, yemeğimi yaparım, çocuğumla ilgilenirim, yemeği suyu bakımı gelişimi tam, yalan söylüyorsun derim direkt. Mümkün değil çünkü. Şimdi ben bu cevabı yazarken kızım bebek bakım kremini ağzına dayamış pipet gibi çekiyordu mesela. Halbuki kaç dk ayırdım ki buraya. Tam yanımdaydı üstelik. O kendini mükemmel lanse edenlerin kamera arkasında ne gerçekler vardır Allah bilir. Ben kimseyle kıyas yapmamayı annelik sürecinde öğrendim. Çünkü kıyas yapınca daha agresif, daha stresli oluyorum yetişme çabasıyla. Saldım gitti. Çocuklarımla ilgileneyim, iki kap yemeğim olsun tamam yeter. O gün en iyi benim. Ama dışarda insanlar bunu görmüyorlar. Ben her gün iki çocuğumu sabah ayrı öğle ayrı parka çıkarıyorum. Orda da bir anne var kızımla yaşıt kızı var. Bu ara kafayı bana taktı. Sen nasıl yapıyorsun çok iyisin, çocuklarını çok güzel yetiştiriyorsum, çok güzelsin vs vs… Hayır değilim desem de inandıramıyorum. Bilmiyor ki ben bir önceki gece uyutmak için kızıma bağırdım, bilmiyo ki bezden sıkılan kızım bezini çıkardı salonun ortasına kaka yaptı, bilmiyor ki ocağım pislik içinde, bilmiyor ki daha akşam yemeğinin sofrası toplanması duruyo öyle… İşin her zaman arka planı var. Gerçekten bu günler geçip gidecek. Ve bu günler geçerken benim istediğim çocuklarımın anlarını kaçırmamak. Çünkü diğer işlere zaten ömür boyu mahkumum. Uzun oldu ama size daha somut örnek vermek istedim kusura bakmayın.