Çünkü ülkemizde genel olarak tabi arada istisnalar çıksa da, bu zihniyet dayatılmış.
Anne parka götürür, annelik yaptı denir.
Baba götürür, aa annesine yardım ediyor denir.
Eşim ne zaman kızımla ilgilense, kayınvalidem hemen “sana yardım da ediyor oğlum..” diye konuşuyor.
En son dedim ki “o yardım etmiyor, babalık yapıyor. Sizler bunu yardım sansanız dahi o çocuğuna bakıyor. O zaman bende bakarak eşime mi yardım etmiş oluyorum? Kocamın ev içinde yediği tabağı kaldırması bana yardım değil, kendi yediğini kaldırmış olmasıdır” demiştim.
Tabi yine 10 dakika sonra bunu ‘yardım’ olarak görmeye başladılar.
Büyükler çocuklarına bunu dayatıyor, sonra o çocuk büyüyor bizimle evleniyor ve diyor ki “ben çalışıyorum, sana yardım ettim 10 dakika baktım”
Peki çalışan anneler?
Onlar hem çalışıp hem çocuğa bakınca yine annelik sayılıyor?
Doğurduğumuz için bebeğe bakmak görevimiz, ama baba keyfi isterse yapar o da alkışa tabii tutulur.
Yurtdışı genelinde erkekler böyle değil. Yaşlısı, genci hep çocuğuna büyük bir emekle bakıyor ve hepsi bunu ‘babalık’ kabul ediyor.
Çünkü orda bu aşılanmış.
Ha burda tek suçu onların anne babasına atmamak lazım. İnsan kendini yetiştirmeli, doğruyu yanlışı bilmeli.
Benim kayınbabam 10 dakika bile bakmazmış 7 tane çocuğu yapmış sadece.
Ama eşim “ben öyle olamam, bu benimde kızım. Tabiki bakacağım. Onun baba ilgisine sevgisine de ihtiyacı var. Hem ya annesi hasta olsa bakamasa veya işi olsa, ben neyi nasıl yapacağımı şimdiden öğreniyorum işte” der hep.