nazlicanq
nazlicanq ben yeni doğum yaptığımda sizin gibiydim. O kadar çok ağlıyordum ki, hele bir de meme reddiyle ve gelmeyen süt ile başlayan hikayemizde kendimi yetersiz hissederek depresyona girmeye kadar gitmişti benim. Doktor takibinde ek mama veriyodum, sütüm ne yaparsam yapayım yeterince artmıyordu. Bebeğim ya emmek istemiyor ya çok uzun süreler emiyordu. Memeden ayrılmak istemediği dönemi vardı, ayrıldığı an çığlık kıyamet… Saatlerce uyanık kalmalar, gaz sancıları, gece yatağa koyunca hop uyanmalar, saatlerce uyutma çabaları, ağlama krizleri derken bir arkadaşım 3 ay sabret sonra gerçekten hersey yoluna girecek demişti. O kadar haklıymış ki sihirli bir değnek değdi sanki o aydan sonra. Şuan 6 aylık bebeğim ve gerçekten zaman su gibi geçmiş. Evet her dönemin zorluğu var ama en zoru Yenidoğan dönemi bence. Bugün dediğim tek şey keşke o anların değerini daha çok bilseymişim. Ne kadar zor olursa olsun o kadar eşsiz ki 🥹kıyafetlerini kaldırırken büyüdüğünü fark edip hüngür hüngür ağlamıştım. Annelik, lohusalık, hormonlar gerçekten başkaymış bence. Diyeceğim o ki, ne kadar klişe olursa olsun bu cümle yine de söylemek isterim. “herşey yoluna girecek ve o kadar güzel anılarınız olacak ki gönlünüzü ferah tutup anın tadını çıkartmaya bakın❤️”