Nikita haklısınız. çocuklar yaptıkları hiçbir yanlışla yüzleşmiyor, her zaman ama her zaman sırtı sıvazlanıyor. aileye, çevreye, kendilerine hiç kimseye karşı bir sorumluluk hissetmiyorlar. amaçsız, kaidesiz, öylesine yaşıyorlar. böyle bir yaşantı da elbette tam da ergenlik çağında büyük bir ruhsal bozuklukla toplumda yerini alıyor. büyük söz olmasın ama aile inanılmaz bir şekilde bu buhranı fark etmiyor, kabul etmiyor. etmeye başladıktan sonra da bir faydası olmuyor çünkü otorite kabul etmeyen, tek otoriteyi kendisi gören bir çocuk yetiştirmiş. o saatten sonra da dün olduğu gibi vah gidene.