sonnenblume bunalımlı çocuklar bugünden önce de vardı. ergen intiharları hep oluyordu, intihar etmeden önce mektup yazıp “ben yapamıyorum” diyorlardı. kendileri uyum sağlayamıyordu ve bunun farkındaydılar. tedavi olamadıklarında, fark edilmediklerinde kendi yaşamlarına son veriyorlardı. günümüzde aynı buhranları yaşayan çocuklar uyum sağlayamayanın kendisi olduğuna inanmıyor. sorunu kendisinde değil toplumda özellikle ulaşabileceği ilk otoritede(öğretmen) görüyor. daha doğrusu kendince orayı cezalandırıyor. bunun nedenini bulmak gerek. aslında çok zor değil. geçmişten bugüne ne değişti? çocukları disiplinsiz, benmerkezci, maneviyatsız, hiçbir değerleri olmadan, yönsüz, yurtsuz vs. vs. yetiştirmek… daha bir sürü şey ekleyebiliriz. çocuğa içinde kaybolacağı kadar büyük alanlar açıyoruz. hepimiz şapkayı önümüze koyup düşünmeliyiz.