Eski Ben ⚡️ Yeni Ben

octaviablakee

Selam anneler, herkese iyi haftalar! ❤️
Bebekli hayatın en başındaki o meşhur; “Eski hayatım geri gelecek mi?” endişesini ya da “Acaba yetebiliyor muyum?” sorularını hepimiz sorduk, biliyorum.
Şimdi geri dönüp baktığımda görüyorum ki; zaman geçtikçe o zorluklar yerini harika tecrübelere bırakmış. Aslında sadece bebeğim büyümemiş, ben de onunla birlikte yeniden doğmuşum. 🌱
Peki, bu süreç size en çok neyi öğretti? Karakterinizde neler değişti? En önemlisi; bu “yeni” kendinizi sevdiniz mi?

hunilimomy

octaviablakee Yeni ben kendimin cok sabırlı olduğunu, üstesinden gelemeyecegim hiçbir şey olmadığını, bir gülüşe herseyin değer olduğunu öğretti. Eski ben eskiden neye yoruluyormuşum diye de sorgulattı 🤣

uykusuzanne__

octaviablakee sabırlı ve sakin olmayı öğreti evlatlarım için çok güçlü bir anneyim ve evlatlarım için yapamayacağım hiç bir şey yok yeterki onlar mutlu olsun

UrbanMom

octaviablakee cocuk dogdugunda mukemmel anne olmak için çok çabaladım kendimden feda ettim insanlarin lafına çok takıldım yeni anneydim tabi. Sonra kendime geldim hatta öncelik kendim yaptım sağlık kontrollerimi yaptırdım, kilolarimi verdim, kendimi mutlu edecek şeyler yaptım, bakımlarımı yaptım derken asıl o zaman mukemmel anne oldum çünkü cocugum eskiden o kadar yuzu gulumsemezdi simdi çocuğun gözünün içi guluyor ben mutlu oldukça istemsiz cocugu da gayet mutlu ediyorum. Annelik kendini feda etmek değil gerekeni yapmaktır simdi cocukla etkinlik yaparken, bakımını yaparken filan daha sağlıklı bir psikoloji ile yapıyorum ayrica hayat bitmedi hayat renklendi simdi sinemaya gitmek haric eskiden yaptığım şeyleri bir tık zor belki ama yapmaya devam edebiliyorum 🤍

mucizemm94

octaviablakee ben çok sabırsız biriydim eskiden eşimi tanıyınca ve çocuğum olunca daha da sabretmeyi öğretti hayat bana cevremdekiler bile o kadar sabırlısin ki asla ben öyle yapamazdim diye söylerler …

octaviablakee

hunilimomy evet evet o sorgulama bende de var 😂
Özellikle annemin evinde eski odamda oturup derdim neymiş diye duvarlara bakıyorum 😀

octaviablakee

uykusuzanne__ sabır gerçekten. Çocuk insanı olgunlaştırıyor

octaviablakee

Ben mesela eskiden çok mükemmelliyetçi bir karaktere sahiptim. Nevresimi bile dümdüz olsun diye saatlerce düzeltirdim bu beni çok yıpratırdı. Şimdi bebekli hayatta daha pratik ve hızlı olmayı öğrendim

hunilimomy

octaviablakee o döneme geri gidemiyoruz ah ah

Bade38

octaviablakee
Aşırı sabırsız ve saate takık birisiyim zaman çok önemli benim için örneğin biriyle görüşeceksek ve bir saat belirlenmisse dakikasının bile oynatilmasindan nefret ediyorum bu yüzden çok agresifleşebilen biriyim yeni ben ise oğluma tüm zamanımı feda ediyor ve oğlumla alakalı herşey de sabırlıyim. Zaman=oğlum=sabır=sınırsız 💙
Ama bu huyum sadece oğluma değişti 😂

accountant

octaviablakee ben bu kadar sabırlı biri olduğumu bilmiyordum kızımla öğrendim. Markette kasada bile bekleyemezken toplu taşıma kavgalarının aranan yüzüyken kızımın tüm zorluğunu ağlama krizlerini çok iyi yönetebiliyorum. Ve ona gık demiyorum belki de bu zorluğu yaşama sebebim sabırlı olmayı öğrenmem içindi ve ben sakin kaldıkça daha da kolaylaşmaya başladı

octaviablakee

Annelik sadece bebeğin büyümesi değil, kadının ruhsal bir evrim geçirmesiymiş. Karakterimizin törpülenmesi, o bitmek bilmeyen sabrımız ve olgunlaşmamız aslında bu hayat düzeninin bir parçası. Biz onlara bakıyoruz sanırken, aslında onlar bizi bambaşka, çok daha güçlü bir insana dönüştürüyor

limonlulolipop

octaviablakee
Sabırlı ve alttan almayı öğrendim. Öncesinde yıkar dökerdim sinirlendiğimde ama artık oğlum için her şey’e sabretmeyi öğrendim.

annehalleri

octaviablakee Yaşımın da vermiş olduğu yetkiye dayanarak geç anne olmanın nimetini yaşıyorum sanırım zaten yeğenlerimin büyümesine tanıklık ettiğim için anneliğin ve bebek büyütmenin zorluğunu bilerek hamile kaldım o yüzden sürpriz olmadı bu zorluk bana zaten karakter olarak çok sabırlı sakin ve relax bir insanım bebeğim 6 aylık oldu şuan için iyi bir iş çıkardığımı düşünüyorum 😂mükemmel olmak zorunda değiliz akışa bırakmak lazım akışta kaldıkça bebeğimize ,bebeğimiz de bize alışıyor isteklerini daha iyi anlıyoruz .Tabiki kısıtlanan bir yaşamamız oldu bebekten sonra mesela 8 den önce evde olmak gibi herşeyi ona göre ayarlıyoruz ,ki biz sürekli gezen bir çifttik hiç olmasa araba ile tur atardık ve çalışan bir anneyim şimdilik evde olmak bile benim için 13 seneden sonra hem zor hemde çok keyifli evde bebeğimle kendimle vakit geçiriyorum .Annelik çok zor o sorumluluk hissi ama çok ta keyifli 🙏🏻

anonimli

Daha geçen eşime dedim ki “Ben evlendiğimde bile sorumluluk almamışım aslında, masal doğunca sorumluluk ne öğrendim”
Eski ben kafasına göre yaşayan, aç kalsa da ‘amaaaan’ deyip geçen biriydi.
Yeni ben öyle mi?
Çocuğum Aç kalmasın, altı pis durmasın, üstü kirli olmasın…
Ben kendimin kaçta uyuyacağını bile takmazken, küçük Bi insanın uyku saat aralığını sayar olmuşum.
Yorulunca uzanacak yer arardım, şimdi yorgunluğumu bastırıp ona yetmeye çalışıyorum.
Eski beni çok seviyordum, Bi gün doğum kapısından içeri girerken onu orda bırakacağımı bilmeden girdim.
Eski ben ile içimde vedalaşmam 8 ayımı aldı…
İlk 40 gün sanki sokağın başından çıkıp gelecek sandım, “bu çocuk kimin?” Dediğim günleri unutmam.
Keşke doğuma girmeden kendimle vedalaşsaydım dedim hep.
Sonra Bi gün gözümün içine baktı, ‘anneee’ dedi.
Ben anne mi olmuşum? Çok güzel olmuşum.
Ben bu anne kadını çok seviyorum artık, kusurum var, hatam var belki ama anneyim ve bu kollarımdaki bebeği kimseye muhtaç etmeden büyütmenin yükünü büyük Bi aşkla taşıyorum 💜
Ha bu arada, halâ boş vaktimde eski kendime özlemlerimi dile getiriyorum😊

aybrss12

anonimli çok güzel ve anlamlı bakış açısı bende bazen diyorum o ameliyat kapısından çıkınca bambaşka ben oldum diye

ikiprenses_annesii

octaviablakee Bu ben değil her Anne ‘fedakarlığı ve sabrı öğrenmek’ demiştir diye düşünüyorum. Çünkü çocuksuzken tahammülsüzdük veya keyfi sabırlar gösteriyorduk veya göstermiyorduk tamamen keyfimize kalmış bişeydi ama çocuktan sonra müthiş bi sabır ve fedakarlık yüklendi bünyeye. Kaldıramayacağım şeyleri kaldırmaya başladım. Ağlayarak uyusam bile yeni güne gülerek başladım hep onlar için onlar gözyaşımı hiç görmedi🥹korkularımı da yendim. Ne kadar yapamam edemem lafları varsa yerini yaptım ettim e bıraktım. Ürkek biriyken çocuklarım için daha gözü kara ve ayakları yere basan birine dönüştüm. Çok güçlü bir insan olduk çıktık. Bizi toy ken olgun bir insana dönüştürdüler kısacası, onlar varolurken karakterimizi de yeniden inşaa ettiler bence iyi ki de böyle oldu☺️☺️

[silindi]

octaviablakee herkesin kendine kolay kolay itiraf edemeyeceği bir özelliğimi artık bana kaybettirdi. İyi ki de kaybettirdi. Bencil bir insandım. Bunu günlük hayatta kullandığımız kelime olarak değil de derinlemesine ve tam manasıyla ben’cildim. Benim duygularım, benim isteklerim, benim konforum. Bunun artık olmamasına sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum 😂 hepimiz yakınıyoruz benliğimizden geçtiğimiz için. Her şeyden önce Hürayım demiyorum diyemiyorum. Hürayım ama her şeyden önce anneyim. Önce Uzay.. bu da geri kalan bir çok özelliği beraberinde getiriyor zaten. Sabır fedakarlık gibi. Yeni benden memnunum. Tüm zorluklarıyla birlikte o hep eleştirilen “ben en çok anne olmayı sevdim” cümlesi beni gülümsetiyor artık. Korkunç bir endişesiyle bile güzel evet. Yoksa bu hayata felsefik duygularımla başka bir pencereden bakmaya devam eden, bir noktada tükenen anlamını yitiren bi bakışla bakacaktım. Neyse ki artık böyle şeylere pek vakit kalmıyor oğlandan da depresif olamıyorum 😍😂

princessmom_

octaviablakee Eskiden kendimi düşünürdüm her konuda alışveriş kendime yapardım şimdi kızıma yapmaktan kendim aklıma gelmiyor 😁 eskiden uyurdum şimdi 4-5 saat anca uyuyabiliyorum. Atakmış dişmiş hastaymış derken…Eskiden galesizdim şimdi aşırı pimpirikliyim kızım konusunda elimde değil 😌 Eskiden ölümden korkmazdım şimdi korkuyorum bana bişey olursa evladım ne olacak diye çünkü kimse annesi gibi bakamaz düşünemez babası bile olsa.. Yani ben kızımla beraber yeniden doğdum ve beraber büyüyoruz iyikide bizimle 🥰💖

mutlu27

octaviablakee cocuklarimi cok seviyorum ama anneligi hic sevmedim her dogum bende farkli farkli rahatsizliklar cikardi hem kendimle hem iki cocukla ugrasmak desteksiz asiri yordu icimdeki heves mutluluk kayboldu . Bisey tapma hissi kayboldu surekli kaygiyim endiseliyim uykusuzum .

Sonraki Sayfa »