puskevit 27 aylık kızım, tek bakıyorum. anneciğim geldiğinde ya da biz gittiğimizde nefes alıyorum. o da senede 1 ay ediyor toplam. şuan kızımla bir düzenim var ve inanın mutluyum bundan. ama sizi çok iyi anlıyorum. o zamanlar zor, yalnızlık içine çekiyor insanı. geçen sene kızım 1 yaşındayken ikimiz de çok ağır hasta olmuştuk. annemler daha yeni gitmişti. bir sabah kalktım başladım ağlamaya, sanki o 1 senelik dolmuşluk ortaya çıktı. “ben yalnız başıma ne yapacağım” diye diye ağladım. ben hastayım çocuk hasta. “allahım ben iyi olayım bari çocuğa bakabileyim” diye dua ediyorum. annemle babam görüntülü arayıp halimi görünce babam hiçbir şey demeden anneme bilet alıp tekrar gönderdi onu
iki gün önce dönmüş olmasına rağmen allah razı olsun. sonra anladım ki fiziksel olarak değil psikolojik olarak güçten düşüyor insan. ama demem o ki böyle anlar yaşasa da insan geçiyor. çocuk büyüyor, arkadaşın oluyor. ve sen tek başına olmanın tatlı gururuyla yoluna devam ediyorsun. geçecek merak etmeyin 🌸