edayocer kızım 4,5 yaş, oğlum 2 yaş perişan oldum destekçim bi annem Allah milyon kere razı olsun bırakır çıkarım asla yok demez, evde çok mutsuzum yaşadıklarım beni çok yıprattı ister istemez çocuklara da yansıyor bu ruh halimiz hep ağlak mızmız çocuklar . Ben anne olmayı sevemedim, annelik bu mudur diyorum hep bişilere yetişmekten çocuklarımı sevemiyorum , misal; sabah uyanıyoruz sabaha karşı 4 de uyumuş oğlum ona rağmen mutlu olmaya çalışıyorum başlıyor ağlamaya ne istediği belli değil bırakmıyor ki kahvaltı hazırlayayım hayattan soğudum artık enerjimi bitiriyor bu kadarda da olmaz diyorum vallahi yapmadığım şey kalmıyor mutlu huzurlu olsunlar diye ama yok yok Allah nasip etmeyince olmuyor ne uyku ne iştahları var