Bende öyle. 3.5 aylık bebeğim var sürekli ağlama atakları yaşıyorum. Eskiden uzun mesailer yaptığım yoğun tempolu bir iş hayatım vardı. Her sabah giyinip süslenip gider akşam ne kadar yorgun olsam da eşimi özleyerek eve döner onunla vakit geçirirdim. Bir çok şey yapardık. Şimdi tek başıma duş alabilecek özgürlüğüm bile yok. Eşimi kısıtlamıyorum ama o arkadaşlarıyla, ailesiyle ya da iş için her dışarı çıktığında onun özgürlüğünü görüp kendim için ağlıyorum. Hep çok gerginim. Kendime ayırabildiğim bir vaktim yok. Depresyondayım farkındayım, yaşadığım bu psikolojik süreci daha kolay atlatabilmek için antidepresan kullanmak istiyorum ama eşim dahil kimsenin haberi olmasın istiyorum. Çünkü malum türk toplumunda herkesin bir fikri var ve herkes çok bilmiş en cahil biziz. Biliyorum hepsi geçecek belki bu günleri gülerek hatırlayacağım ama şuan hayatım bitmiş gibi hissediyorum. Böyle şeyler düşündüğüm için bebeğime haksızlık ediyorum gibi geliyor daha da depresif bir moda giriyorum. Çok zor gerçekten anne olmak çok zor