Selam güzel anneler! Bugün biraz geçmişe gidelim, o ilk zamanlardaki ‘Ben ne yapacağım?’ dediğimiz, kendimizi unuttuğumuz anları konuşalım istedim.
Benim iki oğlum var; biri 3.5 yaşında, diğeri 1.5 yaşında. Gurbetteyiz, yanımızda kimse yok. Sağ olsun annem her doğumumda yanıma geldi, 2 ay kaldı, hakkını asla yiyemem. Ama işte asıl şok annem gidince başladı! ‘Tek başıma ne yapacağım?’ telaşı beni bir sardı ki anlatamam.
Büyük oğlumda uykusuzluk şoku yaşadım; asla uyumazdı, ya dışarıda ya balkonda uyuturdum. Küçük oğlumda ise sağlık sınavımız oldu; sarılık ve enfeksiyon derken hastanede yattık. O anki şaşkınlığım, ‘Gurbette tek başımayım, nasıl yetiştireceğim?’ korkum hala dün gibi aklımda. Büyük oğlum ne kadar uysalsa, küçüğüm o kadar dominant bir çocuk.
Ve o en hassas noktamız: Emzirme meselesi… ‘Sütüm olsun, bebeğim doysun’ diye ne bulduysam yedim ama maalesef emmediler, o bağı bir türlü tutturamadık. Oysa emdiklerinde dünyanın en mutlu insanı oluyordum. Şimdi ise o günlerden hatıra kalan, hamilelikten de öteye geçen o fazla kilolarla baş başayım… Hem o bağı kuramamanın burukluğu hem de aynadaki o yabancılaşma hissi…
Peki, sizin o unutamadığınız, özellikle annemizin yada başka aile üyelerinin yanımızdan ayrıldıktan sonra ‘Hayatım hep böyle mi kalacak?’ dedirten veya emzirme/kilo sürecinde yaşadığınız o ilk şok neydi? Gelin biraz içimizi dökelim vakit geçsin 😘