Merhabalar. Ben öğretmen bir anneyim. Ancak eğitimci olmama ragmen işin için cıkamıyor, çaresiz hissediyorum. Bebeğim doğduğundan beri o kadar ağlak ve huysuz bir bebek ki. Cocukları cok sevmeme ragmen yasam enerjim tükendi. Sırf bebegımın ağlaklıgından kaçmak ıcın 1 yasında işe döndüm. Hiçbir arkadaşım kalmadı, kimseye gitmek istemiyor kimse gelsin istemiyor. Öğrenilen bir sey değil ona eminim. Doğduğu gün bile ağlıyordu 2 yasında hala aglıyor. Sorum şu düzeliyor mu gercekten degısecek mı? Kardeşi olsa biraz daha mı farklı olur? Her gören bana dua edıyor,psikolojim pert olmus durumda. Aklı,zekası cok iyi ancak huysuzluk enerjimi sömürüyor. Duzelecek mi