Bunları yaşayan tek siz değilsiniz. Herşeyi kaynanaya veya ikinci çocuğa bağlıyosunuz ama bu çocuklar sizin çocuklarınız ve en çok size ihtiyaçları var. Kendini sorunlu çocuk olarak gören anneye değil, ya da ablasının huyunun değişmesine kendinin sebep olduğunu düşünecek bir bebeğe değil. Mutu bi anneye ihtiyaçları var. 2 çocuğumun arasında 1 yıl var sadece. Eşim 24-24 çalışıyordu 1 tam gün evde yoktu sen düşün. İhmal etmiş mi hissetmedim, yetememiş mi hissetmedim, aç mı kalmadım, evi bok mu götürmedi, ikisi uyuduğunda ağlamadım mı hepsini dibine kadar yaşadım. Ama onlara karşı sürekli güldüm. Büyük olan eksik hissetmesin diye küçük olanı birlikte büyüttük resmen. Had oğlum kardeşine mama yapalım hadi oğlum kardeşine emzik getir hadi oğlum bez getir altını değişelim vs vs. Ama sen küçük çocuk var diye büyüğü oraya buraya gönderiyosun o çocuğu en çok bu yaralıyo kardeşine de düşman oluyo. Sana tek tavsiyem bir süre gerçekten kimseyle görüşme. Babaannesine felan bırakma. Evini bok götürsün aç kal uyuma ama çocuğunla kaliteli vakit geçir. Onun oyun grubundan çok annesiyle güzel zamanlara ihtiyacı var. Bebeğin kaç aylık onu hatırlamıyorum ama emekliyosa onu da koy yanınıza o da oyalansın. Kardeşinle şunu oynayabilirsin de mesela. Birden düzelmesini bekleme tabiki ama bi yerden başlaman gerek