sdm30_ insanoglunun doğasinda bu var galiba. Öyle olmasa diziler filmler kardeş çekişmeleri üzerinden dönmezdi herhalde. Çogu anne de evlat ayiriyor. Şu an ikinciye hamileyim buyuk konusmak ya da elestirmek haddim değil. Eşiniz de bunu soyledigine gore boyle bir durum ufak da olsa var demektir. Sizin gelip bunu buraya yazmaniz ise vicdanli bir anne oldugunuzu aslinda ikisini de cok sevdiginizi gosterir.
Ilk cocugunuzu isteyerek mi dunayaya getirmistiniz? Hamilelik sureciniz, lohusalik nasil gecmisti? Bunlar buyuk etken.
Benim esimin annesi ilk bebegini istemeyerek ve antidepresan kullandigi depresyonun dibini yasadigi dönemde dunyaya getirmis, 5 yil sonra da eşimi. Esimde hamileligi daha mutlu gecmis ve esimi cok sevmis.
Iki cocuk arasinda daglar kadar fark var. Esim bile çocukken annesinin evlat ayirdigini fark edip abimi de öp lutfen anne, abim uzuluyor diyormus. Artik ikinci cocugunu nasil fazla seviyorsa, kucucuk cocuk bile fark etmiş.
Esim kivircik sacli cok akilli, tatliymis, buyuk olan ise kepce kulakli, hafif otizmli, hasta, zor bir cocukmuş.
Su an abisi bosanmis, madde bagimlisi, antidepresan kullanan surekli depresyonda olan biri. Esim ise basarili, duzgun bir aile kurdu.
Tabi ikisnin de annesi ayni, kayinvalidem depresyonlu, buyuk ruhsal bozukluklara sahip, egoist, narsist cok zor bir kisilik. Esim de ara ara depresyona giriyor.
Iste annede bitiyor butun is.
Siz kendinize durust olun, kendinizi yargilayip suclamayin neden boyle hissettginizi bulmaya calisin. Bilincaltinizda yatan bir sebep mutlaka ama mutlaka vardir.
Bir yandan da hemen harekete gecip ilk cocugunuza karsi daha da sevgi dolu olun, daha cok öpun belki de sert tavri bundan kaynaklidir