UrbanMom benim kızım da insanlardan çok korkardı. Ama doğduğundan beri öyleydi. Mesela markete giderdik , bir adam ona sadece baksın yeter, deliler gibi ağlardı. Biz de sizin dediğiniz gibi öyle korkutacak bir şey yapmadık, doğduğundan beri böyleydi huyu. Kimsenin kucağında durmaz, kimseye gitmez. Biri baksın konuşsun onunla dakikalarca ağlar. Biz 17. Aydan sonra hem serbest alanı olan hem de atölyeleri olan büyük bir oyun grubuna götürmeye başladık. Orada da ilk zamanlar ağladı, atölyelere katılmadı. Sonradan alıştı. Eve çocuğu olan arkadaşlarımızı çağırdık, dışarı çok sık çıktık. Yazın hep parklara, markete götürdüm. Öyle öyle daha yeni yeni 3-4 aydır geçti, düzeldi. Biraz üstüne düşmek gerekiyor maalesef. Bizimkinin de bu insanlar sebebiyle ağlama huyu çok ileri derecedeydi, ağlayınca susmak bilmezdi. Mesela eşimin bir arkadaşını görürüz gelir bizimle konuşur, kızımla konuşmaz bile. Ona bile hüngür hüngür ağlardı. Açıkçası düzeleceğinden de umudumu kesmiştim, cok zorladı bizi ama o gittiğimiz oyun grubunun , parkın , sosyalleşmenin gerçekten çok faydasını gördük