13 yaşında isteyerek kapandım, ailem de zaten öyle açık vs giyinmeme izin vermezdi. Güzel bir tarzım vardı evet tam anlamıyla kapalı değildim ama açık kapalılardan da olmadım hiçbir zaman. Yolda, otobüste vs durdurup üstündekini nereden aldın diye sorarlardı hep. Gayet mutluydum, namazlarımı düzenli kılamasam da orucumu vs hiç aksatmazdım hatta oruç tuttugum günler ne dilersem kabul olurdu çok şaşırırdım 🥹 Allah’ı çok severdim hep yatmadan önce dualar ederdim..
Evlendikten sonra her şey değişti sanki. Hep tatminsiz hissediyorum kendimi ne dışarıda ne evde kendimi hiçbir yere ait hissedemiyorum namaz kılıyorum o bile bana huzur vermiyor. Bu durumdan çok rahatsızım, Allahtan iyice uzaklaşmış hissediyorum. Açılmak istiyorum eşim baskıladıkça. Bu ben, ben değilim. Ne yapacağım bilmiyorum.. bu hislerden nasıl kurtulabilirim? Tekrar inancımı nasıl kazanacağım? Bazı hocalar da beni böyle düşünmeye itti. bazı ayetleri yanlış mı yorumluyorlar bilmiyorum yaptıkları ayet yorumlarını mantığıma sığdıramıyorum.. lütfen yargılamayın insanız ve her şey bizim için.