belladonna_ merhaba canım. Ben koliği dibine kadar yaşamış bi anne olarak sizleri çok iyi anlıyorum. Bizim eşimle psikolojimiz bozulmuştu o dönem. Ben her gün kızımla ağlıyordum. Bakın cidden kolay bi süreç değil asla. Keşke geçeceği zamanı bi bilsem gün sayacam diyordum. Biri çıkıp 3 yaşında geçecek bile deseydi inanın çok sevinecektim. Çünkü benim ihtiyacım olan şey ne zaman geçeceğini bilmekti tam olarak. Ve dördüncü ayda bıçak gibi kesildi çığlıklar. Ama geriye huysuzluk memnuniyetsizlik kaldı. Ataklar zaten hak getire. Bir yaşına girince tam doğum gününde değişti benim kızım. 3 aydır keyif alıyorum çocuk büyütmekten. 3 ay battaniyede salladık ellerimiz kopuyordu. Doktor kapılarında bile eşimle battaniyede sallardık. Neler yaşadık inanın burada anlatsam günler aylar alır. Ne eşimin arabasında ne bebek arabasında asla durmazdı. Etraf ilgisini hiç çekmezdi. Hiç bir oyuncakla oyalanmazdı. Ama geçti ve o kadar mutluyum ki. Rabbim sizleri de bir an önce kurtarsın.