kızım 5 aylık ve daha küçük olmasına rağmen oda böyle doğduğu günden beri ne bebek arabası ne normal araba ne ana kucağı hiçbir şey sevmiyor siz yine dışarı çıkma cesareti gösteriyormuşsunuz biz onu da gösteremiyoruz eşikten adım attığımız an çığlık çığlığa kalıyor dışarıyı asla sevmiyor başkasının evinde durmayı asla sevmiyor o kadar gezmeyi seviyoruz ki eşimde bende hiç yoktan bir markete gitmek bile insana iyi geliyor ama 5 aydır bu hayatımda yok yalnız olmadığıma sevindim sadece biz mi böyleyiz diyordum
dışarı çıkıyoruz stresten inanılmaz terliyorum ağlayacak susmayacak diye gömlek giyiyorum insanlar komik komik bakıyor halbuki nasıl anlatırsın bebeğim ağlayacak diye şıp şıp terlediğini
eşimle anneme bırakıp çıkıyoruz ihtiyacım oluyor cidden rahatlamak istiyorum bazen başım ses kaldırmayacak raddeye geliyor inanılmaz vicdan yapıyorum gözüme uyku girmiyor böyle düşündüğüm için ondan da beklentim olduğu için kendime kızıyorum
sizi çok iyi anlıyorum tükenmiş hissediyorsunuz
benimde aklıma hiçbir fikir gelmiyor şöyle yapın böyle yapın diye kusura bakmayın kendi derdimi döker gibi oldum ama benim gibi olanları görünce rahatlıyorum