Kızlar merhabalar.
17 aylık bir kızım var.
Doğduğundan beri huysuz mızmız bir mizaca sahip. Çok zor bir çocuktu ve hâla da öyle. Her şeyi burnumdan getirdi. Bir yere çıktığımda kan ter içinde onu susturmaya çalışmaktan sosyalleşemedim. Şu an hâla kimseye gitmeyen, her şeye mızmız eden, huysuz bir çocuk.
Mesela en basitinden bugün ona bi kaç kıyafet almamız gerekti, avm ye gittik, ne düzgün kıyafet bakabildik ne ayakkabı denetebildik, ne bir çay içebildik… öyle eşimle birlikte stresle huzursuz bir şekilde çıktık eve geldik.
Eskiden hep “ilerleyen zamanlarda düzelir geçer bu huysuzluğu” der kendimi avuturdum. Ama bugün kendimi o kadar çok umutsuz hissettim ki..
Ortamlarda çocuğu uslu uslu oturanlara bakıp öyle hüzünleniyorum ki..
Lohusa depresyonu geçirdim, aşırı kilo kaybı yaşadım, 2. ayda sütüm kesildi..
Desteksiz bakıyorum. Gurbet geliniyim. Annem uzakta.
Kilo almam gerekiyor mesela ama yemek yapmaya bile takatim yok. Çok kötüyüm.. Kızım hep böyle huysuz mızmız bir çocuk olmaya devam ederse ben napıcağımı bilmiyorum.
Asosyal biri oldum bu yüzden. Bir yere gidemiyorum.. Eşim dışında doğru düzgün sohbet edip dertleşebileceğim kimsem de yok.
Uzun lafın kısası kendimi kafeste ve özgürlüğüm bitmiş gibi hissediyorum.