Canım ben ilk çocuğumdaykrn bu söylediklerini çok yoğun bi şekilde yaşadım ozman 7 aylık hamileydim ve pandemi vardı çok korktum panfemide ya karnımdaki bebeğe bişey olursa ya ben ölürsem ya kocam ölürse diye kafamda kura kura bi gece kocamı bağırarak uyandırdım gögsümün tam ortasında bi ağrı nefesim kesilecek gibi oldu öğünden sonra gün yüzü görmedim delirdim sanki eşime diyordum ki ne olur beni yanlız bırakma ben kendime bişey yaparım camdan felan atlarım beni takip et beni koru içimde bi boşluk hissi vardı mutsuzluk karamsarlık depresyon yabancılaşma herkesten nefret ediyordum dışarı çıkmak istemiyordum sanki dışarı çıkarsam ölecekmişşm gibi hissediyordum çıktığım dada on senedir yaşadığım yerleri tanımıyor gibiydim . Gitmediğimiz hoca kalmadı en son çareyi artık doktora gitmekte bulduk doktor bana ilaç verdi ve ben doğumdan sonra ilaç içtiğim için çocuğumu emziremedşm ha bide doğumdan sonra da çocuğa alışamadım sanki benim çocuğum değil gibiydi emzirmek istemedim çok kötüydü ya çok zor günlerdi şuan yazarken tüylerim diken diken oldu . Hemen hemen beş senedir ilaç içiyorum malesef bi sene önce doktor kontrolüyle bıraktım bi kaç ay sonra hamile kaldım ve ikinci çocuğumu doğurdum bi senedir bişey yok iyiyim ama lohusalıktan mı ne bilmiyorum bikaç haftadır kötüydüm ama geçiyor gibi bilmiyorum anlık bişeyler oluyor inşallah ilaca başlamam