6 ay sürdü. Çok ağır bi lohusa depresyonu geçirdim annem sürekli gelip gitmesine eşim destek olmasına rağmen. Bu tamamen psikolojik bişey ya çocuğa hazır olmak hayal ettiğinle gerçekte yaşadığın şey arasındaki fark vs. Benimki inanılmaz ağırdı. Emmeyi beceremiyordu ilk zamanlarda ben de mama vermemeye inat etmiştim. Emzirmeye çok odaklandım 2 ay kadar birbirimizle inatlaştık. Bu beni mental olarak çökertti. Sonunda emmeyi öğrettim ona ama akıl sağlığımı kaybetmek üzereydim. Sonrasında 6 ay boyunca süren mastitler. Kabullenemedim çocuğumu bu süreçte pişman bile oldum çocuk sahibi olduğuma. Tabi vicdan azabından da ayrıca ölüyordum bu düşünceler yüzünden. Sabaha uyanmak istemiyordum falan. Çok kötüydü çok şimdi hatırlayınca bile kötü oldum. Ama şimdiki aklım olsaydı arada bir mama ver dimi nolcak bu kadar kafayı kırmaya gerek yoktu.