aselkussum çok iyi anlıyorum, hepimiz ara ara o dipsiz kuyulara düşüyoruz, önemli olan husus bunu fark edip kendini ordan çıkarmak. Benim 3,5 yıllık annelik deneyimimden öğrendiğim en önemli şeylerden biri yüzde yüz doğru ya da yanlış aramamak gerekiyor. Her zorluğun bir süreç olduğuna ve geçeceğine odaklanmak (iyi haber gerçekten geçiyor, kötü haber zamanla yeni zorluklar ortaya çıkıyor) hem çocuğum hem kendim için optimum çözümü arayıp bulmak. Mesela diyorsun ya mamayı sadece ekranla yiyor, teksen desteğin yoksa başka bir çözüm bulamıyorsan bırak öyle yesin, vicdan yapma bu konuda çünkü elinden geleni yapmışsın zaten, belki birkaç ay sonra ekranla da yemicek, gerçekten çocukların günü gününü tutmuyor bazen şaşıp kalabiliyorsun. Biraz daldan dala oldu ama özetle anlatmaya çalıştığım şey, yol uzun ve meşakkatli, daha çok başındasınız, enerjini, psikolojini şimdiden heba etme, biraz idareli kullan.