Oğlumla hic bir yere gidemez oldum. Asla yanımızda durmuyor etrafımızda dolanmıyor park da olsa böyle. Hemen uzaklaşıp kaçıp gidiyor . Ben de bi şekilde etrafımda tutmaya calısıyorum kıyameti koparıyor kriz geciriyor. Böyle değildi bu kadar ağlamazdı kendini parçalamazdı neden böyle anlamıyorum. Arkadaslarımın da bebekleri var ama ben böyle kaçıp gideni görmedim. Konuşma desen o da yok. Geceleri de deliksiz uyuyan cocuk uyanıp ağlamaya başladı. Kendimi de tanıyamıyorum artık o kadar sinirli gergin bi insan oldum ki çok üzülüyorum depresyona girdim sanki. Anksiyetelerim arttı.