Evet, lütfen elimden tutun. Bu acıyla kıvranan, depresyondan kaçmaya çalışsa da bazı anlar teslim olan yeni doğum yapmış bir annenin feryadı. İlk doğumda 2 sene uzatılmış lohusa depresyonu yaşadım, plansızdı ondan dedim, büyüdü geçti her şey. İkinci de aynısı olmaz dedim, isteyerek yaptım, ilk 40 gün her şey çok güzeldi, 43 günlük olduk bitmiş hissediyorum. İlk çocuğuma karşı tahammülüm azaldı ama kendimi de hep onunla teselli ediyorum, 5 yaşında ama “ağlama anne birlikte halledeceğiz” diyor çocuk bana. Çevreme sitem edemiyorum direk “ikinci çocuk bu tecrübelisin ne depresyonu” diyorlar. Anneme anlatamıyorum ilkinde yaşadıklarımı biliyor benden panik zaten direk o da stres yapıyor, eşime ağlıyorum “hep ağlıyorsun neden” diyor, beni anlayacak biri arıyorum kimsenin haberi yok. Evet geçecek biliyorum, kızımda da çok zorluk çektim bu da büyüyecek fakat bilirsiniz bu anları geçmeyecek gibi gelir, nefesiniz kesilir, yalnız hissedersiniz, kimse anlamıyor gibi gelir aynı öyleyim işte. Bu yüzden elimden tutun olur mu ? Benim anlaşılmaya ihtiyacım var.