cagla97 Ben bunun farklı bir versiyonunu eşimden yana değil de annemden yana yaşıyorum. Annem, çocuğum doğduğundan beri sık sık gelir. Emeği büyüktür üstünde, sağolsun. Fakat çocuktan evvel kızım kızım annem annem mıç mıç bir ilişkimiz varken ne olduysa bebeğim doğdu doğalı kadın bir kere bana hâl hatır sormadı. Ameliyat yaralarım tazeydi. Depresif bir lohusalık geçirdim ama bir kere sarıldığını, bana destek olduğunu hatırlamıyorum. Ben sormasam halini hatrını, yüzüme baktığı yok. Eyvallah anneanne-torun ilişkisi başkadır da kendimi hayalet gibi hissediyorum her defasında. Çocuğum 15 aylık. Gelir gider sürekli. Daha kapıyı açar açmaz torunum nerde annemm annemm yapışır. İşin garip yanı çocuğu kucağına alıp bana da vermemeye diretir çoğu zaman evin içinde. 15 aylık çocuğu sürekli kucağında gezdirir yürüyüp de yanıma gelmesin diye. Bu nedir acaba? Bir bileniniz var mı? Kendisini annesi yerine mi koyuyor? Bunu yaparken beni yok sayıyor. Bana yardım ettiğini düşünüp kendi hakimiyetini kurmaya çalışıyor. En çok onu sevsin istiyor. Dışarıda işlerim varken anneme bıraktığımda haliyle ben döner dönmez oğlum bana yapışıyor. Kendisine gitmiyor diye bir içerliyor anlatamam. Yani bilemiyorum. Elbette bu kadar sevmesi benim açımdan da mutlu edici bir durum. Gözüm arkada kalmıyor asla bakımı konusunda ama yani ben de hala bir “nasılsın? iyi misin?” i hak eden bir anne olduğumu düşünüyorum. Muhabbet açmasam asla konuşmaz. Ben de artık muhabbet açmamayı tercih ettim. Annesiyle böyle bir problem yaşayan var mı çok merak ettim